Niewielu budujących się czy mieszkańców domków jednorodzinnych lub wielorodzinnych bloków zdaje sobie sprawę, że równie ważne, co prawidłowe rozprowadzenie instalacji wodnej w budynku jest jej zabezpieczenie oraz wyposażenie w odpowiednie elementy armatury sanitarnej. Prawidłowy dobór takich elementów nie tylko zapewnia właściwe i optymalne działanie instalacji wodnej, ale może także wpłynąć na wiele czynników mających znaczenie dla jej stanu i bezpieczeństwa oraz jakości wody w naszych domach. Rys. 1 przedstawia schemat, który poza wodomierzem zawiera elementy armatury sanitarnej wewnętrznej instalacji wodnej, które powinny znaleźć się w budynku poza typowym zestawem wodomierzowym.


Rys. 1. Schemat wewnętrznej instalacji wodnej: 1. wodomierz; 2. zawór odcinający; 3. zawór antyskażeniowy; 4. filtr wody; 5. regulator ciśnienia;6. magnetyzer.


Pierwszym i najbardziej oczywistym elementem jest wodomierz (1). Zarówno spółdzielnie, zarządcy jak i prywatni odbiorcy wody w coraz większym stopniu zaczynają stosować wodomierze klasy C. W porównaniu z klasą B wodomierze te charakteryzują się większą dokładnością pomiarów zużycia wody. Wodomierz powinien być zamontowany na konsoli wodomierzowej pozwalającej na jego szybki i bezproblemowy montaż i demontaż, a sama konsola zaopatrzona w podkładki wytłumiające drgania, przytwierdzona do stałego podłoża, np. muru. Pamiętać należy, aby przestrzegać zachowania pozycji zamontowania wodomierza. Wodomierz zamontowany w niewłaściwej pozycji, tzn. gdy przepływ wody w liczniku następuje w pionie zamiast w poziomie, traci on swoją klasę dokładności pomiaru przepływu, przez co mogą powstać różnice miedzy odczytem a rzeczywistym zużyciem wody. Przed i za konsolą wodomierza należy zamontować zawory odcinające (2). Przed wodomierzem można zastosować zwykły zawór wodny. Najczęściej stosuje się zawory kulowe, które w zupełności spełniają swoją rolę. Jednakże niektórzy producenci wodomierzy zastrzegają sobie prawo do nie uwzględnienia reklamacji w przypadku awarii wodomierza, jeśli podczas jego eksploatacji był on narażony na nagłe uderzenia strumienia wody. W tym przypadku bardziej właściwym wydaje się zamontowanie zaworu starego typu, tzw. "grzybkowego". Za wodomierzem należy zamontować zawór skośny zwrotno-zaporowy z kurkiem spustowym. Zawór ten przez wielu nazywany jest i uważany jako zawór antyskażeniowy. W rzeczywistości jednak nie spełnia on podstawowego kryterium zaworu antyskażeniowego, mianowicie gwarantowanego czasu zamknięcia przepływu wstecznego.


W związku z niespełnieniem powyższego warunku przez zawór skośny zwrotno-zaporowy, należy na instalacji zamontować typowy zawór antyskażeniowy (3). Zastosowanie takiego zaworu wymusza na użytkowniku norma PN-EN1717 pt.: "Ochrona przed wtórnym zanieczyszczeniem wody w instalacjach wodociągowych i ogólne wymagania dla urządzeń zapobiegających zanieczyszczeniu przez przepływ zwrotny", która zastępuje ustanowioną w 1999 roku zmianę Az1 do PN-B-01706. Dobór odpowiedniego zaworu antyskażeniowego powinien odbyć się na etapie projektowania instalacji. Wtedy to na podstawie analizy zagrożeń spowodowanych wstecznym przepływem cieczy oraz możliwych sposobów przeciwdziałania temu przepływowi zostaje wybrany zawór z odpowiedniej rodziny i typu. Norma PN-EN1717 przewiduje 8 rodzin zaworów antyskażeniowych oraz dodatkowo w ramach tych rodzin określa ich typy, np.: EA - zawór zwrotny antyskażeniowy z możliwością nadzoru.
Przedstawione do tej pory elementy były elementami, których montaż wymuszały przepisy prawne w postaci ustawy, normy bądź wytycznych projektowych i wykonawczych określonych przez zakłady wodociągów. Pozostają jednak jeszcze inne części zestawu, niewymagalne prawem, ale mające ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa instalacji, urządzeń do niej podłączonych, czystości wody i ekonomiczności w jej użyciu.